نوع مقاله : مقاله پژوهشی
نویسنده
کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی/سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
چکیده
هدف: این مقاله به بررسی شیوة نگارش نامههای اداری در دورة غزنوی و ویژگیهای خاص آن، براساس منابع مکتوب٬ بهویژه تاریخ بیهقی پرداخته است. همچنین، مقایسهای بین مکاتبات دورة غزنوی با دورههای قبل و بعد از آن صورت گرفته و نیز به موضوع تشابه نثر و مکاتبات غزنوی از لحاظ دستوری با نثر عربی یا فارسی قدیم پرداخته شده است.
روش/رویکرد تحقیق: نوع تحقیق، بنیادی-کتابخانهای بوده و روش آن توصیفی است که با مراجعه به منابع دست اول تاریخی و بر پایة منابع کتابخانهای نگاشته شده است.
یافتهها/ نتیجهگیری: در دورة غزنوی، دبیران ایرانی، پس از سالها عربینویسی، شروع به نگارش متون به زبان فارسی نمودند و نهضت نگارش متون ادبی، علمی، و فلسفی آغاز شد. دیوان رسالت، یکی از دیوانهای برجستة غزنوی بوده و دبیری در این دوره، ویژگیهای خاصی نسبت به دورههای قبل داشته است. نثر فارسی، که از اوایل قرن پنجم به شیوة مرسل عالی شکل گرفته بود، در متون این دوره، بهخصوص در تاریخ بیهقی به کمال رسیده است. مکاتبات و نامههای معمول در دیوان رسالت در دورة پیشگفته، مشتمل بر موضوعات متفاوتی میباشد که نمونههای آن، براساس تاریخ بیهقی بررسی شده است.
کلیدواژهها
عنوان مقاله [English]
Official Correspondence in the Ghaznavid Bureaucracy
نویسنده [English]
چکیده [English]
Purpose: Characteristics of bureaucratic correspondence are studied mainly based on the Tārīḵ-eBayhaqī. Also, grammatical styles of such writings are compared with prior and later periods.
Methodology/Approach: Text analysis is used to extract data.
Findings: Divan-e Resalat (Office of Secretary) was an important part of the Ghaznvid Bureaucracy. After many years of producing official records in Arabic, secretaries returned to the Persian language. Thus, a movement of producing literary, scholarly, and philosophical texts in Persian commenced. The elegant Morsal style of Persian prose, which started to develop in the early 5th century, reached its highest quality in the Tārīḵ-eBayhaqī.
کلیدواژهها [English]