نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

منازعات فلسطین و اسرائیل، در منطقۀ استراتژیک خاورمیانه، از زمانی شکل گرفت که پس از تجزیه امپراتوری عثمانی، متعاقب جنگ جهانی اول در سال 1918م.، سرزمین استقلال یافتۀ فلسطین، به تحت‌الحمایگی انگلیس درآمد و متعاقب آن به تدریج انتقال یهودیان سراسر جهان به این سرزمین گسترش یافت. در نتیجه سیاست‌های حساب شدۀ انگلیس و صهیونیست‌ها، روز به روز یهودیان فلسطینی پرشمارتر، سازمان‌یافته‌تر و نیرومندتر شدند و این روند سرانجام در نخستین ماه‌های پس از جنگ جهانی دوم، به درگیری‌ها و کشمکش‌های سختی میان اعراب و یهودیان فلسطین انجامید و انگلیس، موضوع را به سازمان ملل متحد کشاند و مجمع عمومی سازمان ملل، پیشنهاد تقسیم فلسطین را به دو دولت مستقل عرب و یهود، پذیرفت و حق حاکمیت فلسطینیان پایمال گشت. پس از اعلام رسمی تشکیل دولت اسرائیل در 24 اردیبهشت 1327ش. در سرزمین فلسطین و منازعات فیمابین، جنگ شش روزۀ اعراب و اسرائیل به وقوع پیوست و با شکست اعراب و تسخیر بیشتر سرزمین فلسطین، روز به روز فشار بر فلسطینیان فزونی یافت. این نوشتار با تکیه بر اسناد، به بازکاوی مواضع رژیم پهلوی، انتقال یهودیان ایران به فلسطین اشغالی، روابط گرم دولت‌های پهلوی اول و دوم با یهودیان فلسطین و اسرائیل و نیز نقش روحانیت و مردم مسلمان ایران در مخالفت و رویارویی با رژیم پهلوی در برقراری روابط با دولت اسرائیل و تاثیرگذاری این مخالفت‌ها بر گسترش و فراگیری نهضت حضرت امام خمینی (ره) تا پیروزی انقلاب اسلامی می‌پردازد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات

عنوان مقاله [English]

The Connivances of Pahlavi's Regime, Clergies and People of Iran in Palestine and Israel's Contentions

نویسنده [English]

  • Davood Amini